Celebrant

In the end, the universe can only be explained in terms of celebration.
~ Thomas Berry

Wie viert nog de zogenaamde ‘Rites de passages’ of overgangsrituelen die ooit ten dienste stonden van vele generaties jongeren op de drempel van een volwassen leven? Hoe verwelkomen wij deze jonge mensen in een wereld van volwassenen? Wie eert deze overgang nog met een gepast ritueel? Wie erkent nog de wijsheid van de oudere generatie, en viert hun positie als ‘ouderling’ in de gemeenschap met een eervolle ceremonie? Is de spirituele verbintenis van twee mensen in het leven niet meer dan een vertoon van rijkdom en status? En worden begrafenissen nog gevierd met een authentiek eerbetoon voor het leven van de overledene?
gebedskaarsenVan mijn prille kindertijd rest mij het beeld en de tastbare herinnering van het ‘naar bed’-ritueel. Op mijn grootmoeders arm de weg naar boven. Onderaan de trap hing een biscuit wijwatervaatje, met een uitbundig engelentafereel in blinkend glazuur. Wit, roze en blauw. Toen ik nog heel klein was deed zij het voor mij, de vingers in het vaatje en dan een nat kruis op mijn voorhoofd tekenen. Toen ik een beetje groter werd mocht ik het zelf doen. Ik kon gezegend de nacht in gaan, want ik wist zeker dat ze om mij heen waren. Overal, witte, roze en blauwe engelen in glanzend glazuur. Ik ben van ‘katholieken huize’, en voelde me thuis in al die sacrale rituelen, door mijn oma zorgvuldig bewaard. Na haar overlijden verwaterde die traditie, maar moeder bleef een kaarsje branden in de examentijd. En ik bleef stiekem aangetrokken tot kapellen en heilige plekken, liefst middenin het groen van velden en bossen
Ik groeide verder op in de vrije beleving van mijn spiritualiteit in de natuur. Altijd was er het ontzag voor dat onnoembare wat mijn begrijpen oversteeg, en wat ik als een intens aanwezige nabijheid ervoer. Ik leerde de kracht van het gebed, de intensiteit van rituelen, de sacrale energie van heilige plekken, steeds opnieuw en steeds beter kennen. Vandaag is het vieren van wat ik ‘de essentie van leven’ noem, niet meer weg te denken uit mijn dagelijks bestaan. Zo verbind ik mij dag in dag uit met ‘Al wat is’, in ‘awe’ en dankbaarheid, met hart en ziel.
hunebed2

Jarenlange scholing in Druïderij bracht het ‘officiële’ werk van Celebrant op mijn pad. In dat traject  doorleefde ik de vele lagen en aspecten van het leven, de lessen die ik ontving werden gaandeweg getoetst aan mijn eigen levenswandel. Inmiddels ben ik op dat punt gekomen waarop ik mijn kennis en ervaring ten dienste stel van de gemeenschap waarin ik leef. Zo bied ik aan om ceremonies en rituelen tot stand te brengen, en te begeleiden, op cruciale momenten van overgang. Dit vanuit mijn ervaring, dat in deze tijd – waar de traditionele religies zijn verwaterd en uitgehold – er een tastbaar gemis is aan spirituele bekrachtiging en verdieping bij de vele overgangen in een mensenleven. De rituelen en ceremonies die oorspronkelijk een sacraal karakter hadden worden nu maar al te gretig opgeslokt in een commerciële mallemolen, en stranden in een kostelijk uiterlijk vertoon.

beltanevrouwenviering (1 of 1)

Dit gemis drijft mensen ertoe zelf op zoek te gaan, terwijl zij hun eigen spirituele pad exploreren. Op die zoektocht willen zij de oude tradities om cruciale levensfasen te vieren opnieuw beleven. Al volgen zij misschien geen duidelijk afgelijnd spiritueel of religieus pad, wellicht zoeken deze mensen iemand die dat proces voor hen kan begeleiden. Hier komt de Druïde in beeld. Deze wordt gevraagd om in een of andere vorm een viering te voorzien, die mee tot stand te brengen en te leiden. Dit is het werk van de Druïde – Celebrant.

namegiving (1 of 1)-2