Angel of death

Posted by in Uncategorized

Vanochtend bladerde ik door een magazine. De ene glanzende pagina na de andere. Mooie jonge gezichten lachen me toe en tussendoor bladvullende reclames waarop magische zalfjes worden aangeprezen die de ongewenste rimpeltjes op veilige afstand houden zodat onze huid er stralend jong blijft uitzien. Ik kijk in de spiegel. Ik zie ze wel. De rimpeltjes, de vouwen, groeven…. Geen zalfje kan ze verbergen. Soms is het even schrikken natuurlijk, en foto’s kunnen onverbiddelijk zijn… maar wat  wil je…. Door te leven breek ik een belangrijk taboe, ik word ouder, ik ga dood… elke dag opnieuw.

Wat is er mis met ouder worden? Wat is er fout met sterven? Hoe kan men leven als men niet sterven kan? Hoe kan je vreugde ervaren en intens van het leven houden als je niet werkelijk treuren kunt? Waarom moeten dingen, mensen, situaties -het leven kortom- ons ontglippen eer we ze werkelijk naar waarde schatten?

Via Philip Carr-Gomm’s blog ontving ik onderstaande trailer. Ik breng die op mijn beurt bij jou. Stephen Jenkinson’s (angel of death wordt hij genoemd) visie werpt een boeiend licht op het thema dat mij zo nauw aan het hart ligt. Ik kijk uit naar de volledige film. De trailers zijn te zien op youtube,  een tip van de sluier opgelicht…

“Grief is not a feeling. Grief is a skill. And the twin of grief as a skill of life is the skill of being able to praise or love life. Which means wherever you find one, authetically done, the other is very close at hand. Grief and the praise of life, side by side.” Stephen Jenkinson