Levensmissie

Posted by in Uncategorized

zonsopgang winterlucht

Zondagochtend. Het traditionele late ontbijt met koffie, thee,  croissantjes voor de zoetebek en een glutenvrije rozijnenboterham voor wie het wat gezonder wilt. Buiten wit en koud, binnen behaaglijk warm.

De radio op de achtergrond al even traditioneel op Klara. Een interview met een tenorstem. De man is 72, dat vang ik op tussen enkele happen en een ochtendbabbel met man en kat…. En dan is er die tenorstem uit de radio weer: Ik zal blijven zingen zolang ik de energie, de kracht en de stem heb die mij dat toelaten te doen. Dat ben ik verplicht aan mezelf en aan de mensen in deze wereld.

De man gelooft in zijn levensmissie en heeft die ook gevonden èn absoluut waargemaakt… 72. Zijn oprechte schone wezen straalt door het kastje onze woonkamer binnen. Ik weet zeker dat hij zingend sterven zal.

Zijn woorden, zijn stem en zijn kracht blijven bij me hangen. In de loop van de voormiddag zeg ik dat ook tegen mijn man. Het was hem blijkbaar wat ontgaan, dat gesprek in de radio, en hij vroeg me wie die man dan was. Ik moest vaststellen dat ik dat helemaal niet wist. ‘Je kan dat terugvinden op de klara-website’, …

Ja,…. maar eigenlijk hoef ik dat ook helemaal niet te weten, bedacht ik vervolgens, en ook die man vindt het vast niet erg dat ik zijn naam niet gehoord heb of ken. Zijn stem en zijn boodschap zijn gebleven, en dat is wat blijven zal, … zijn missie.