Meten om te weten?

Posted by in Uncategorized

Een doorgestuurd bericht in mijn inbox. Ik lees: ‘FW: uitnodiging Archiboseminaries 2013’. ‘Archi-wat?’, en ik klik het open. (link naar document)

Screen shot 2013-02-11 at 15.31.50

Aha! Energetisch werk! Ik lees verder…
Het gaat om een methode, een instrument, om energieën te meten, te analyseren en te veranderen. Ziektes worden in een handomdraai vermeden of genezen, huizen ontstoord, zieke planten weer gezond, …. Het is eensklaps eenvoudig wetenschappelijk te bewijzen…

Ik ben nieuwsgierig maar ook kritisch en bij dergelijke berichten blijft mijn intuïtie een referentie. Is het nodig, te meten om te weten? Vergeet je bij dat ‘meten’ niet het belangrijkste instrument? Je eigen intuïtie? Neemt je mentale weten het niet over van je innerlijke weten? En volg je dan niet het zoveelste mentale platgetreden pad van zekerheden en rechtlijnige oplossingen?

Ik heb getwijfeld. Wat doe ik met dit artikel, dit bericht dat mij werd doorgestuurd?
Ik heb het gelezen, beetje achtergrond gezocht, … Het principe is me bekend maar ik stoot op informatie waarvan mijn nekharen omhoog kruipen en er roert zich iets onaangenaams in mijn lijf. En toch weet ik, ook dit is een spoor. Dus stuur ik het door. Wie wil meten om te weten?

Zelf ben ik niet zo’n nauwkeurige meter. Is niet meten dan niet weten? Hmmm…

Tien jaar geleden verhuisden we naar de Lindestraat. De oude woning had veel weg van een peperkoekenhuisje en leek op ons te wachten. Onder de vriendelijke notenboom met zijn wijde kroon was het heerlijk verkoelen in die hete zomer. Zicht op velden en bossen. Het leek zo eenvoudig om er thuis te komen…

Huis

Een zomer lang wachten. Geregeld langsfietsen, even binnenspringen in de tuin, rusten bij de notelaar, en dromen hoe het worden zou… Najaar 2003. Plechtige uitwisseling van de sleutel. Het peperkoekenhuisje in de Lindestraat was het onze. Gazonnetje werd vogelbosje, weide opnieuw hoogstamboomgaard en een bloesemhaag omzoomde al gauw het terrein. Een verlaten nestje onder de conifeer schonk ons in het voorjaar onverwacht drie poezen. Huisje, tuintje, boompje, beestje. Het plaatje was volmaakt. Althans zo leek het toch… Timon op vensterbak

Het was ons behoorlijk voor de wind gegaan. De kosmos bleek ons gunstig gezind… Vanwaar dan die toenemende spanningen, onverwachte financiële klappen, nog harder werken, toenemende vermoeidheid, spanningen bij de dochter, onbevredigende keuzes, fysieke ongemakken, …

Vier jaar nadat we er onze intrek hadden genomen kreeg ik mijn eerste diagnose, borstkanker. We hadden die zomer de laatste hand gelegd aan de woningrenovatie. Het zag er goed uit…

De ziekte werd vastgesteld en zette mijn vertrouwde wereld op zijn kop. In de periode die volgde ben ik gaan zoeken naar mogelijke oorzaken. Welke factoren speelden een rol? Wat had ik over ‘t hoofd gezien? Verklaringen uit diverse hoeken, van binnenuit en van buitenaf. Ik werd overspoeld en zag de bomen door het bos niet meer.

Mijn innerlijke stem, mijn intuïtie werd uiteindelijk de betrouwbaarste gids in deze queeste. Het pad verdiepte en ontvouwde zich beetje bij beetje. Een tweede kanker en ruim vijf jaren later zoek ik steeds. Rode draad: wat niet tastbaar, noch zichtbaar is, wat je niet ruiken of horen kunt, … ‘voelen’. Maar wat doe je in hemelsnaam met iets zo subjectiefs en onmeetbaar als voelen?

Ik heb me verdiept in het energetische werk, het invoelen van situaties, van plaatsen, van mensen, planten en dieren. Via meditatie en visualisatie leerde ik het onzichtbare zichtbaar maken. Een nieuwe wereld ontvouwde zich binnen en buiten me. Want alles is met alles verbonden en zo is alles één…

Ons peperkoeken huisje zie ik vandaag met heel andere ogen, vooral dan met dat ‘derde oog’. En ook al heeft het zijn mysteriën nog steeds niet allemaal prijsgegeven ik kan het ingewikkelde patroon van krachten of energieën, intuïtief gewaarworden en waarnemen. Ik weet waar het goed is om te rusten, waar ik het heerlijk werken vind, ik weet ook waar ik onrustig word of waar geen plantje groeien wilt… Het ideaalplaatje van weleer krijgt heel andere dimensies en natuurlijk is dit hologram waarin wij leven verweven met zijn bewoners, we zijn er gewoon een deel van, we ‘zijn’ het gewoon.

Ik wil mijn ziektes niet simpelweg toeschrijven aan negatieve energieën buiten mij om. Het is een complex gegeven en op een vreemde wijze heel simpel tegelijk. Vele factoren spelen een rol, maar intuïtief voel ik dat de piste van energetisch herstel de weg is die ik te volgen heb.

Een herstel dat zich afspeelt op micro- en macrokosmisch niveau. Want in essentie weet ik me niet gescheiden van al het leven op deze aarde. ‘Bewustzijn’. Onze planeet, met haar schepsels, is ervan doordrongen. En wij zijn er een deel van, een deel van dat bewustzijn van die energieën, die krachten, die oertrilling die ik soms bewustzijn, soms ook liefde noem.

Dat er stoorzenders zijn staat vast, en in deze tijd misschien wel meer dan ooit. En hoe manifesteren die zich? En hoe kun je die storing opheffen, ombuigen, vermijden? Hoe kun je ontstoren of helen?

Meer vragen dan antwoorden hierover, maar het houdt me bezig en ik volg nog steeds dat intuïtieve pad. Op die weg sprokkel ik puzzelstukjes en soms heb ik het gevoel dat ik het plaatje haast zien kan, andere keren ben ik het weer allemaal kwijt. Ik zoek verder want dit is mijn spoor.

beukAls een archeoloog ben ik me gaan verdiepen in de geschiedenis van krachtplaatsen, en ben ik de tastbare en zichtbare restanten ervan gaan opzoeken. Na jaren wroeten in mijn binnenwereld heeft het zoeken zich uitgebreid naar de buitenwereld. Via bomen en bossen, langs kerken en kapellen, oude sacrale plaatsen van vergeten culturen…

hunebed22012 werd een jaar van pelgrimages. Het pad van de Druïde bracht me naar Chartres, Avebury, Stonehenge, Le Mont-Sant-Michel, Vézelay en vele andere sacrale plaatsen.
Ik heb de paden van slangen en draken, van wijzen en dwazen gelopen, met pendel en wichelroede, met intuïtie en begidsing. Ik ben verdwaald en weer thuis gekomen, … Steeds verder, steeds dieper. Ik ga door want dit is mijn weg. Ik heel en word weer heel. De energieën keren zich weer. Er is een sleutel….

En als ik erover vertellen wil dan kom ik niet uit mijn woorden en val ik stil want hoe spreek je over dat wat je alleen maar ervaren kunt? Hoe bewijs je het onnoembare? Leven zelf is mijn pad, dat bewandel ik met hart en ziel, met heel mijn weten en heel mijn wezen… met vallen en opstaan. In geen cursus of boekje staat die weg, er is geen plan, geen procedure. Wel zijn er velen mij voorgegaan, zij hebben hun sporen nagelaten. Soms zijn ze vervaagd, haast uitgewist, soms ontoegankelijk of verborgen, maar nooit zijn ze echt weg…

ik in woestijn