Na-zomer-en…

Posted by in Uncategorized

De zomer zou een einde maken aan het veel te lange winteren. Zomer, vakantie, de aarde in bloei. Vruchten, rijp en zoet. Wilde bloemen in het hoge gras, gouden graanvelden, verre reizen…
zomergraan
Niets van dat alles scheen echter aan mij besteed.
De lang vooraf geplande renovatiewerken aan onze woning evolueerden van uitstel naar … uitstel, naar uitstel…
Mijn vermoeidheid nam toe. De fut ontbrak me haast om van mijn groente-oogst te genieten, en mijn tuintje lag er wilder bij dan bedoeld. Ik miste de bijen op de laat bloeiende lavendel en de hete hoogzomerdagen konden de kilte in mij niet echt verwarmen, noch de donkere hoeken verlichten.
Er broedde van alles en nog wat, op zovele lagen en ik begreep er niets van. De reis naar Italië zou soelaas brengen en mij inspireren voor een nieuw begin, maar onvoorziene omstandigheden staken daar een stokje voor en in het broeierige Perugia zou ons verblijf vergeefs wachten op zijn lang verwachte passanten.
lavendel
Ik zocht naar betekenis, die moest er ongetwijfeld zijn, en zou zich vroeg of laat aan mij onthullen. En ja, beetje bij beetje werd een sluier opgelicht waarbij ik soms de achterliggende waarheid haast kon vatten. De nevelen aan het eind van mijn eindeloze tunnel trokken lichtjes op, en soms hoorde ik in de wind verhalen van de ziel. De vuren die ik brandde smeekten om helderheid en licht. Maar waarheid was, het bleef erg troebel.

Heverleebos aan zoete bron13In mijn dromen dwaalde  ik langs donkere wegen en vreemde dieren spraken een taal die ik niet begreep. Ik voelde een koude gedachte als een forse hand om mijn keel sluiten: ‘Ik ga dood’.

Er was haast geen twijfel mogelijk, ik kende de symptomen toch? Hoeveel uren lag ik op de bank, uitgeteld, een hoofd vol mist. En voelde ik mijn lijf niet protesteren na ieder maal dat ik met steeds minder eetlust wegwerkte? En waar had het nu uiteindelijk allemaal toe gediend? Wat had ik steeds gepredikt en wat restte er van dat vurige betoog? Het leven bracht mij op dat punt waarbij ik alleen nog verlangen kon naar die heerlijke andere zijde, de lijfelijke lasten voorbij… Waarom was ik dan zo bang van die oude gezel, Dood? Had mijn ego-ikje nog steeds zo’n stevige greep op wie ik in wezen ben?…

Toen ik begreep dat de steeds terugkerende ontstekingen in mijn mond wel chronisch moesten zijn scheen het uitroeien van het kwaad – met wortel en al! – de enig mogelijke oplossing. De man deed woordeloos zijn werk en met een mond vol bloed en maar liefst vier tanden minder reed ik naar huis, bloedspuwend en met kloppende pijn. Het bloeden stopte niet, er moest opnieuw ingegrepen worden, er volgde opnieuw ontsteking en een forse opzwelling, en een volgende ingreep, antibiotica hielp mijn zorgvuldig in evenwicht gehouden darmflora in geen tijd om zeep. Slapeloze nachten, helse dagen, moe, ellendig, pijn… einde van de zomer in zicht.
Dit moest wel doodgaan zijn want wat had dit leven mij nog te bieden, wat had ik in dit leven nog te bieden??? Ik lag weer op de bank. Donker donker donker…
DikkeEikwortels
September. De nazomerschaduwen vielen in duizenden spetters onder de bomen en een bekend oud gevoel van nostalgie voerde mij mee naar andere werelden, voorbij de angst voorbij de pijn, voorbij de tijd. In het nazomerlicht schuilen bijzondere krachten die rechtstreeks tot de ziel spreken. Ik vroeg om hulp en die kwam er.

 
kaarsjeEen dierbare zielsvriendin is spiritueel en sjamanistisch genezer. Ze kwam me opzoeken en samen werkten we op die lagen waar geen traditionele medicijnen of genezers toegang toe hebben. Sjamanisme en energetisch helen. Het werken van en met de ziel, de andere werelden aanspreken en toegang vinden tot die lagen die doorgaans voor het mentale oog verborgen blijven.

Mijn innerlijke oog zag wat achter oude poorten schuil ging en mijn puzzel viel stukje bij stukje in elkaar. Een onverwacht en onvermoed beeld van bewustzijn onthulde zich, laag na laag. En toen pas, na het doorvoelen, doorleven, bewust-worden van zoveel oude en verborgen pijnen – zowel op transgenerationeel als op karmisch niveau – brak het licht weer door.
nieuwgroeninwaterMaar wat met het getormenteerde lijf?
Scangst! Een term die ik eerder nog uitvoerig beschreef op een van voorgaande blogberichten. Ik heb zelden zo’n doodsangsten ervaren als bij mijn voorbije controlescan op 4 september. Het besef dat ik geen vertrouwen meer had in mijn lijf, het had me al zo vaak bedrogen… De verwarring tussen angstige verwachtingen en intuïtief aanvoelen… gebrekkige en verwarrende communicatie in het ziekenhuis…
Een ware rollercoaster van gevoelens in dit klinische pretpark. Het ene moment radeloos en doodsbang, het volgende die vreemde gewaarwording wanneer het leven je een nieuwe kans aanbiedt, als de geruststellende woorden van de prof je na een eindeloos wachten bereiken: ‘Alles ziet er prima uit. Ik ben content…’ En ik dan…!? Pffff!  …. Met een bibberig gevoel een koffietje nemen en even bekomen in de cafetaria. Ik mag weer…

Een stevige krak in de harde schaal waarin dit kuiken dreigde te stikken!
Eindelijk stroomt het licht weer binnen en wat voor licht!
Ik kan het mentaal nog steeds niet helemaal vatten, en ik voel dat de werking nog volop gaande is, maar ik weet dat ik weer in mijn kosmische stroom zit en dat ik mag vertrouwen op de welwillende lichtheid waarmee die mij meeneemt.

Inmiddels zijn de renovaties weer op gang gekomen, straks leven wij onder een heel nieuw dak! Mijn mond is geheeld, en in mijn dromen word ik met kracht geleid naar nieuwe wegen van inzicht en verruimd bewustzijn.
Ik reis van de week nog naar Amsterdam, in de voetsporen van Renée, vriendin, sjamanistisch en spiritueel genezer. Ik ga weer in de leer.
Stap, voor stap…. Het licht stroomt mij toe, ik hoef het niet langer te zoeken… stap voor stap…, ik kom weer thuis, in mijn licht.

IMGP2577