Niets voor jou?

Posted by in Uncategorized

‘Niets voor jou?’
Onderwerp van een e-mailbericht met daarin alleen deze foto.

foto

‘Zingen’ en ‘The Sound of Music’…, ik heb een liefde voor beiden.
En ja, dit is een bekentenis met het schaamrood op mijn wangen. Niet wat het zingen betreft natuurlijk….

Iedereen lijkt wel te willen zingen. Sterrenshows, talentenjachten en karaokebars… Klank en stemtherapieën. Een teken van de tijd?

Zelf heb ik geleerd dat zingen me vrolijk maakt, me kracht geeft, me opent en verbindt. Ik merk ook dat liedjes in mijn geheugen gegrift blijven…, ik ben een soort levende databank van het Vlaamse of ander ‘chanson’, of ik dat nu zelf leuk vind of niet.

Topper is ‘The sound of music’. Wat is dat toch met die klassieker die ons met Kerst, jaar na jaar, generatie na generatie, betovert? Ik zou een grondige analyse kunnen maken over archetypische beelden en verlangens, over meisjes die op prinsen wachten, over het goed dat altijd overwint op het kwade, en over het gezin als hoeksteen van een maatschappij.
Voor mij is het slechts één verhaal, dat is het nu en altijd geweest, … een verhaal van hart en ziel. Als de moeder overste (Peggy Wood), met haar hoogrijpe stem zingt, ‘climb every mountain…’, dan jubel ik keer op keer mee.
En daarin ligt meteen de essentie van het verhaal. Heel simpel, ‘t gaat over de alles overstijgende liefde. En dat dit verhaal in de bergen start is natuurlijk niet verwonderlijk. Zijn die bergen dan niet dè plaats bij uitstek waar de goddelijke kracht ons het meest nabij is? Is het niet de plek waar de goden van oudsher zetelen, waar kloosters de tand des tijds doorstaan, waar Jezus zich terugtrok als hij met zijn goddelijke vader spreken wou?…

Als kind hield ik van die dikke slagroomwolken, in een brede band uitgesmeerd over een strakke hemel. Die grillige wolkenzone waren mijn bergen! Zij namen mij mee naar een pure wereld, een wereld van de ziel, van het hart….

Inmiddels heb ik de bergen op zoveel verschillende wijzen mogen ervaren. Al hebben ze me op wrede wijze tot ontzag gedwongen. Ik weet, hier ben ik thuis, hier zingt mijn hart en hier danst mijn ziel…

‘The hills are alive… lalalalalalaaaa…’ 😉
Zal ik me inschrijven…????