Pleidooi voor Aarde

Posted by in Uncategorized

  Dikke Eik in Mollendaelbos

Winterwandeling in het Mollendaelbos. Ik kom er nu ruim 25 jaar, in alle seizoenen en zoveel gemoedsomstandigheden…. Altijd een warm welkom. Verkoelend op hete zomerdagen, magisch onder een witte winterstille deken, overvloedig vruchten strooiend in de kleurrijke herfst en wat een feest als de bodem weer bedekt is met een uitbundig tapijt van witte anemoontjes in de lente.
Het geboorteritueel van onze dochter gevierd bij de dikke eik. Talloze keren verdwaald op de kriskrasweggetjes om toch altijd weer het vertrouwde spoor vinden… Het was lang geleden. Wegenwerken hadden me een jaar lang de toegang ontzegd.

Een duistere zondagmiddag. Winterse dagen kunnen grauw en bar zijn, maar tussen bomen ontdek ik altijd wel weer een sprankje zon en leven.

De paden waren slijkerig en omgewoeld door grote voertuigen die zich met geweld op de wegen en in het bos hadden begeven. ‘t Werd even wennen, heel wat referentiebomen bleken zoek…, grote kale plekken, en bij de bodem talloze naakte boomschijven, vele jaarringen van hun stam ontvreemd.

Het moeten er honderden zijn denk ik. Ze stonden al geruime tijd met witte verf genummerd, de dikke eiken, beuk en berk… Vandaag zijn ze er niet meer.
Het bos lag er zwarter en grauwer bij dan ooit. Bij de Dikke Eik stapelden gezaagde stronkjes zich op tegen de stam, de beschermende kring omheen de eeuwenoude eik, omgewoeld  door ruspsbanden. Heiligschennis, zo voelt het…

Hogerop, gelukkig wat soelaas gevonden bij de oude pijnbomen die in hun winterse stilte over de bosrand heen kijken. Het bos zwijgt.

Een bitter ‘tristesse’ steekt in mij de kop op en ik besluit de wandeling te beëindigen. Machteloosheid. ‘Bosbeheer’ heet dit. Het gebeurt op grote schaal in Vlaanderen. Waar zijn onze bossen naartoe, waar hun beschermers? Ik wil me niet overgeven aan de donkere gevoelens die mij opstandig maken.
Mijn gedachten dwalen naar Schotland met zijn eeuwenoude bossen, waar de magie uit de oude werelden je omringt wanneer je de heilige wouden benadert en betreedt…

Waar moet een mens dit soort ‘natuurbeleid’ aanklagen, dit onrecht onze grote moeder aangedaan? Wat als onze natuurbeheerders alleen de destructieve aanpak kennen? Vanuit welk gezag beheren zij? Tot welke instantie kan een mens zich richten als aarde opzettelijke schade wordt toegebracht? Wie neemt het op voor haar op?

Ik blijf met die brandende vragen zitten tot een paar dagen later een blogbericht van Philip Carr-Gomm in mijn inbox verschijnt. Een link stuurt me naar youtube waar Polly Higgins een moedig pleidooi houdt voor onze aarde in wat zij aanklaagt als Ecocide (naar analogie van homocide).

Het kost je 20 minuten van je ongetwijfeld kostbare tijd maar die 20 minuten kunnen ook voor jou een wereld van verschil maken. Luister naar deze visionaire en moedige dame, advocate van de aarde, je kunt ook haar petitie tekenen en werkelijk betekenis hebben in deze strijd: http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=8EuxYzQ65H4

    Lente in Mollendaelbos