Stabat Mater Dolorosa

Posted by in Uncategorized

Het koor (ik vind het Franse ‘le c(h)oeur’ een beter woord) was aardig volgelopen. Boven onze hoofden fladderde een vleermuis.
Afgelopen zaterdag stond in het kader van musica divina, met het Stabat Mater Dolorosa op het muzikale menu. Een driedelig programma, verlichte stemmen (Vox Lumini) namen hun toehoorders mee naar hemelse sferen.
stefboey-2-van-41-AverbodeIk heb altijd die bijzondere band met de abdij van Averbode ervaren. De bossen, de vijvers, de abdij, … zomerse herinneringen uit mijn kindertijd.
Zaterdag was ik in de abdijkerk te gast. Er hing een aparte trilling in de lucht. Een trilling waarvan je weet dat ze de ziel in beroering brengt. Ik was bereid en voelde overgave. Voor mij geen programmaboekje. Alleen muziek, voeding voor het hart, een weldaad voor de ziel.
Van een polyfonische middeleeuwse versie van Josquin, over Arvo Pärt tot Scarlatti…. Stabat Mater Dolorosa, een hymne die het verdriet van de moeder bezingt.

Vissenaken_Metselstraat/PiëtaIk liet me meenemen in die smartelijke pijnen van een moederhart. Ik zag de vrouwen uit mijn voorouderlijke lijn… Ik zag haar lijden, mijn grootmoeder, bij het sterfbed van haar veel te jonge zoon. Ik zag haar lijden, mijn grootmoeders’ moeder, en haar moeder…, en haar moeders’ moeder… en zoveel vrouwen, moeders van zonen. En zoveel bloed dat generaties op generaties heeft gevloeid, al die zonen van zoveel moeders… verloren door ziekte, en wellicht veel meer nog door geweld, oorlogen, strijd. Moeders geven zonen… moeder aarde legt ze aan het eind weer te ruste… de strijd voorbij.
Ik liet mijn tranen maar stromen, de tranen van zovele moeders, zovele generaties. Mijn God, wat een pijn! Mijn God wat een strijd! En tegelijk, zo paradoxaal, wat een onwereldse schoonheid vertolkt deze muziek! Het mysterie waarin leven en dood elkaar intens omhelzen.
Buiten scheen de haast nog volle maan boven de bossen. Haar ander-wereldse schijn hield mij na afloop nog even tussen die lagen van verschillende werkelijkheden.

Vissenaken_Metselstraat/Piëta

In stilte bad ik dat de tijd mag komen waarop wij vrouwen, onze zonen, partners, vaders, mogen omhelzen in liefde en kracht, in eerbied en respect, en niet in dood en lijden, in bittere smart.

Moge die tijd komen dat mannen hun passie en vuur,  hun kracht en wil, in liefde aarden. De tijd dat mannen weer voluit man zijn.
Moge die tijd komen dat vrouwen zich weer uiten in vertrouwen en overgave, in hun wilde creatieve en sensuele kracht. De tijd dat vrouwen weer voluit vrouw zijn.
Moge de kracht van het hart, de kracht van de liefde, mannen en vrouwen weer verbinden opdat ze niet langer in strijd en onderdrukking leven maar ten volle mekaars bestaan eren en stimuleren tot een vol-waardig en authentiek leven in het licht van hun bron. De bron waar geen scheiding is, waar allen één zijn, man en vrouw, de strijd voorbij, voorbij de strijd…