Transcendentie – be-love, be-light, be-one

Posted by in Uncategorized

Dat lot en lotsbestemming twee verschillende gegevens zijn was voor mij een helder gegeven. Ik geloof in de (lots)bestemming die intrinsiek is aan het leven, ieder mens, ieder wezen, gegeven. Toch is naar mijn gevoel het lot geen vaststaand feit, iets wat niet te ontkomen is. Essentie van ons mens-zijn ligt precies in de individuele vrijheid van keuzes maken. ‘Wij zijn beslissers…,’ las ik onlangs ergens. Woorden die zijn blijven hangen. ‘Beslissers’. Natuurlijk maken we honderden beslissingen per dag – sta ik op als mijn alarmklok afgaat of blijf ik nog effe liggen, smeer ik choco of confituur op mijn boterham, drink ik koffie of thee, reis ik per fiets, auto of neem ik het openbaar vervoer, … – kleine en grote beslissingen. Maar hoe bewust zijn we van die vrijheid, van die daad?

pluizebloem
De afgelopen jaren – na ingrijpende ziektes en minstens even ingrijpende periodes van  herstel – is mijn leven in haast geen enkel aspect nog wat het was. 2007 was een keerpunt waarvan ik de draagwijdte niet kon inschatten noch overzien, dat doe ik overigens ook nu nog niet. Maar steeds had ik het gevoel dat ik met iedere tegenslag en iedere storm die ik overleven wou, steviger en met meer vertrouwen, bewust en beslist, in het leven kwam te staan. Dat ik stap voor stap mijn voeten zette op een pad dat ik zelf koos, een pad dat mij ongetwijfeld – zolang ik het met open hart en geest, met vertrouwen en in waarheid bewandelde – naar mijn uiteindelijke bestemming leiden zou. Mijn zelfgemaakte realiteit zou getuigen van een waarheid gevoed door de kracht, de liefde en het licht van het leven zelf.

boswegEn de weg ging hoog, en de weg daalde diep. Ging door werelden van angst en vertrouwen, van hoop en wanhoop. 2012 werd een jaar van versnelde bewustwording, de draden van het weefgetouw des levens schoten over nieuwe werelden en tekenden patronen die ik nooit vermoed had en waar ik blij en nieuwsgierig naar keek.

Toen 2013 zijn poorten opende bereikte mijn bewustzijn nieuwe dimensies maar tegelijk sloop er iets geheel anders en al weer even onverwacht naar binnen. Oude pijnen, oude angsten, oude twijfels…, waarvan ik geen vermoeden van bestaan meer had, ze staken als monsters weer de kop op. Ja, ik vertrouwde erop dat ik elk aspect van mijn leven zelf gecreëerd had en nu moest ik met een zwaar gemoed vaststellen dat ik het spoor weer volkomen bijster was. Waar was die liefde? Dat open hart? Dat grenzeloze vertrouwen? Dat gevoel van eenheid en harmonie?

Ik besefte dat ik me bewust had bevrijd van mijn verleden, van mijn verstrikkingen die oude verplichtingen en relaties meebrachten, ik had uitgebreide aandacht aan mijn partnerrelatie besteed, mijn lichaam als een heilige tempel verzorgd… en nu voelde ik me alleen, ik had geen enkel project meer op de agenda staan, ik had geen enkele verplichting aan wie dan ook, ik miste mijn partner, mijn lichaam was uitgeput, schreeuwend in pijn, alsof ik niet langer in dat oude gehavende lijf paste en mijn wezen er dreigde uit te barsten, de dood leek me aantrekkelijker dan leven… En ik zocht, en ik dwaalde.

blauwe luchtDwalen. Ik heb het woord meermaals uitgesproken. Zoveel losgelaten… en het resultaat, de vruchten van dit jarenlange harde werk…. Leegte. Pijn. Vertwijfeling. Het gevoel dat niets meer vervullend is voor mij in dit bestaan.  Alleen nog de moeheid van de geest, de pijnen van het lijf.  Al mijn oude zekerheden, mijn vertrouwde structuren op de helling gezet, alles laten gaan, en niets kwam in de plaats. Alleen het ‘niets’.

bladeren in waterLosgesneden van familie, van vrienden, van partner, geen plaats meer in de professionele markt, geen opleiding of projecten meer. Mijn boek geschreven en in de vijver gegooid. Een diepe plons die zelfs geen kringetje achterliet op het spiegelende zwarte vlak… Alles weg. Alles?

En toch besefte ik dat ieder aspect van leegte dat ik op dat ogenblik ervoer mijn eigen creatie was, of beter, een co-creatie. Want ik wist beter dan wie ook dat ik dit werk niet in mijn eentje voltooid had. Mijn helpers aan deze en gene zijde, mijn gidsen en leraren, de wijsheid en krachten van de aarde en hemelen… mijn bronnen van wijsheid en kracht. Waar had het allemaal toe geleid?

Ik vroeg mezelf vertwijfeld af of dit het einde van mijn verhaal was? Was ik klaar voor het grote loslaten? Illusions van Richard Bach staat al ruim 20 jaar in mijn boekenkast, nu viel mijn oog op de covertekst: Here is a test to find whether your mission on earth is finished: If you’re alive, it isn’t.
Ik las het, en las het opnieuw. Ik las het boek opnieuw. Ik las het vanuit een nieuwe dimensie van mijn bestaan, vanuit mijn nieuwe werkelijkheid, ruim 20 jaren later…
En weer eindigde ik met de vraag, Is dit bestaan de creatie waar ik voor gekozen heb? … Geen antwoord.

mistinbosDe lijfelijke pijn beet zich stevig vast en de vermoeidheid sloeg weer genadeloos toe. Er was het bed waarin ik rustte, al zovele jaren, de kruin van notelaar wiens takken tot het open raam reiken, de bonte verzameling vogels die er hun huis en schuilplaats in gevonden hebben, het zachte bomenlied in storm en wind, het druppen van de regen op duizenden blaadjes… En dag en nacht vergleden haast ongemerkt in elkaar. En ik wist zelfs niet meer hoe ik bidden moest. Toch vroeg ik haast beschaamd en stil om hulp, om licht in mijn vertroebelde wereld.

En toen zag ik de tekst binnenkomen. Ik liet hem een tijdje ongeopend want concentreren lukte niet zo goed maar ik wist dat als de tijd er rijp voor was ik het antwoord lezen zou.

De avond van de zonnewende was kil en nat. Mijn man stookte de kachel op met een grote lading oude takken, snoeihout van jaren geleden werd razendsnel door de vlammen verteerd en achter het glas was het een vurig spel van razende vlammen die in geen tijd een weldadige gloed verspreidden. Ik zat er stil naar te kijken, en stilaan sprak ik ze uit, al mijn angsten en twijfels: ik ben verlaten, ik heb alles losgelaten,… en er is niets meer voor mij op deze wereld. Waar kan ik nog in geloven?
Moe van het volgen van cursussen, emotioneel-energetisch- en lichaamswerk. Zoveel recepten op de markt… sommige hebben hun functie gehad maar ik voel dat niets van dit aanbod nog langer de voeding biedt die mijn ziel verlangt om verder te gaan, om door te groeien… Alle bestaande vormen en structuren hebben hun werking voor mij verloren… en waar is het nieuwe….

Op zaterdag 22 juni opende ik dan het tekstbestand en las. En niets van wat ik las was nieuw. Maar omdat ik precies ieder aspect dat beschreven en toegelicht stond herkende – alsof ik mijn meest persoonlijke verslag onder ogen kreeg – werd er een net van licht over mijn bestaan geworpen, een licht van erkenning en bevestiging. En met het licht kwam, de connectie, en die verbinding opende de gesloten poort van mijn hart, met het openen van die poort ging de tijger van angst op de vlucht. En hoewel er niets nieuws onder de zon was werd met de zomerzonnewende, en de kracht van volle maan, alles anders. Ontelbare puzzelstukjes van mijn vertwijfelde zoektocht vielen in elkaar en tekenden een beeld, nieuw en tegelijk zo vertrouwd. En iedere cel in mijn lijf trilde als nooit tevoren, en in het diepste van mijn hart wist ik dat niets meer zou worden als voordien nu alles één was, en de medaille geen keerzijdes meer had.
zonin herfstbos
Bij de volle zonnewendemaan, groot en krachtiger dan ooit, voltrok de transformatie zich verder in stilte. Vooralsnog heb ik daar geen woorden voor. Wat zich hier manifesteert is van een bijzonder subtiele aard en getuigt van een exquisite schoonheid en harmonie.
Ik ga er het zwijgen toe doen en laat hier de link naar de tekst achter voor al wie hem lezen wil.  Als hij voor jou bestemd is dan zul je hem vinden en lezen.

In One-ness, In Freedom, In love,
Blessed be.